Het duurde lang voordat ik de diagnose PTSS en complexe PTSS kreeg. Jarenlang worstelde ik met het leven in de overtuiging dat als ik maar harder zou werken, meer mijn best zou doen en mezelf zou beheersen, ik uiteindelijk een 'normaal' leven zou kunnen leiden. Ik ontkende veel van wat me was overkomen en was ongelooflijk hard voor mezelf om te kunnen functioneren in een wereld waar het voor anderen moeiteloos leek.

​

Hoe hard ik ook mijn best deed, mijn lichaam bleef reageren. Ik kreeg herhaaldelijk burnouts, depressies, slapeloze nachten, dagelijkse paniek- en angstaanvallen en flashbacks. Hoe meer ik mezelf pushte, hoe erger het werd, totdat functioneren bijna onmogelijk leek en ik mezelf nauwelijks meer herkende.

Toen ik eindelijk de diagnose kreeg, bracht dat een onverwachte opluchting. Het liet me zien dat het niet een gebrek aan inspanning of wilskracht was dat me had tegengehouden. Rond diezelfde tijd had ik een diep getraumatiseerde hond geadopteerd die enorm veel geduld, zachtheid en zorg nodig had. Door hem begon ik iets helder te zien: waar ik hem met zachtheid en mededogen had bejegend, had ik mezelf met meedogenloze hardheid behandeld. Dat besef stelde me in staat om dezelfde vriendelijkheid ook naar binnen te richten.

​

Ik begon vol hoop aan gespecialiseerde traumatherapie. Ik wilde genezen en ik wilde leven. Op dat moment was ik zo depressief dat mijn honden de enige reden waren dat ik het volhield. Ik was me zeer bewust van mezelf en had al jaren nagedacht, gelezen en mijn patronen, triggers en geschiedenis begrepen. Ik wist waarom ik reageerde zoals ik reageerde. Maar begrip alleen bracht geen verlichting.

Ik probeerde veel therapeutische benaderingen, waaronder EMDR. Voor mij leidden deze methoden vaak tot dissociatie wanneer emoties naar boven kwamen, gevolgd door verergerde flashbacks en nachtmerries. Ik merkte dat ik heen en weer schommelde tussen helemaal niets voelen en zoveel voelen dat het ondraaglijk werd. Het herhaaldelijk herbeleven van gebeurtenissen leidde niet tot een oplossing, maar verergerde juist de spanning op mijn zenuwstelsel.

​

Na ongeveer anderhalf jaar nam ik de moeilijke beslissing om te stoppen met traditionele traumatherapie. In die periode voelde ik een sterke drang om mijn spirituele pad en mijn intuïtieve gaven te herontdekken. Meditatie werd een veilige haven. Mijn intuïtie ontwaakte. De juiste leraren en gidsen verschenen precies op de momenten dat ik ze nodig had.

Naarmate mijn heling zich verdiepte, opende mijn verbinding zich op manieren die ik nog nooit eerder had ervaren. Ik werd geleid om intuïtieve en spirituele helingsmethoden te ontwikkelen die geworteld zijn in mijn eigen levenservaring. Deze methoden richten zich niet op oppervlakkige coping, maar op diepe heling op zielsniveau. Hoewel het proces intens kan zijn, wordt het met zorg en precisie begeleid en bracht het verlichting op een manier die niets anders had gedaan.

​

In plaats van eindeloos pijnlijke herinneringen te herbeleven, kon ik er nog één keer naar terugkeren – niet om ze opnieuw te beleven, maar om ze echt te helen en los te laten. Door dit werk veranderde mijn leven. Ik ging van overleven, en soms nauwelijks overleven, naar echt floreren.

​

Lange tijd heb ik mezelf voorgehouden dat als al deze pijn tot iets betekenisvols zou leiden, het de moeite waard zou zijn. Vandaag weet ik wat dat iets is. Ik heb mijn doel gevonden. Hoewel het een ongelooflijk zware reis was, ben ik enorm dankbaar dat ik hierdoor nu anderen kan ondersteunen bij het terugvinden van hun eigen identiteit, met compassie, diepgang en integriteit.